अध्याय 10 : विभूतियोग

यो चतुःश्लोकीको अन्तिम र परम शिखर श्लोक हो। हजारौँ वर्षदेखि अँध्यारो रहेको कोठाको अन्धकार हटाउन लाठीले पिट्नु पर्दैन वा कुचोले बढार्नु पर्दैन; एउटा सानो बत्ती बाल्नासाथ अन्धकार एक सेकेन्डमै हराएर जान्छ। त्यस्तै श्रीकृष्ण अर्जुनलाई प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ: "तिमीले आफ्नो हृदयमा मेरो प्रेमको सानो दीप जलाऊ, तिम्रो हृदयभित्र बसेर अज्ञान, शोक र मोहको सम्पूर्ण अन्धकार म आफैँ जलाएर भस्म गरिदिनेछु!" यो सुनेपछि कुरुक्षेत्रको युद्धभूमिमा अर्जुनको संशयको अन्धकार छिन्नभिन्न हुन्छ र उहाँ परम आनन्दमा विह्वल हुनुहुन्छ।

हामी प्रायः आफ्ना कमजोरी, डर र नकारात्मक विचारहरूसँग लड्न खोज्छौँ र झन् थकिन्छौँ: - "म चिन्ता किन गर्छु? मलाई रिस किन उठ्छ?" - अन्धकारसँग कहिल्यै कुस्ती खेल्न सकिँदैन; अन्धकार हटाउने एउटै उपाय हो— बत्ती बाल्नु! आफ्नो मनमा सकारात्मकता, कृतज्ञता, सत्य र ईश्वर-चिन्तनको दियो बाल्नुहोस्। जब भित्र ज्ञान र प्रेमको ज्योति चम्किन्छ, तब डिप्रेसन, भय, संशय र निराशाको अन्धकार स्वतः भागेर जान्छ।