अध्याय 7 : ज्ञानविज्ञानयोग

यो श्लोक हिन्दू दर्शनको अतुलनीय उदारता र सर्वसमावेशी प्रकृतिको जीवन्त प्रमाण हो। श्रीकृष्ण भन्नुहुन्न कि "तिमीले मेरो मात्र पूजा गर्नुपर्छ, अरू देवतालाई पुज्नेहरूलाई दण्ड दिइनेछ।" बरु उहाँ घोषणा गर्नुहुन्छ कि कुनै पनि व्यक्तिले जुनसुकै रूप, नाम वा देवतामा निष्ठापूर्वक श्रद्धा राख्छ, त्यो श्रद्धालाई बलियो बनाइदिने शक्ति स्वयं परमात्मा नै हुनुहुन्छ। किनभने सबै देवताहरू परमात्माकै विभिन्न कार्यगत अभिव्यक्ति हुन्। जब कुनै साधकमा श्रद्धा जाग्छ, त्यो श्रद्धा नै उसको आत्मिक उन्नतिको माध्यम बन्छ; त्यसैले परमात्माले उसको त्यसै श्रद्धालाई परिपक्व बनाइदिनुहुन्छ।

मनोविज्ञानमा भनिन्छ कि मानिस जे कुरामा गहिरो विश्वास गर्छ, उसको मस्तिष्कले त्यही अनुसार परिणाम सिर्जना गर्छ (Placebo effect र Self-fulfilling prophecy)। - यदि कसैले ढुङ्गामा पनि पूर्ण श्रद्धा राख्यो भने त्यो ढुङ्गाबाट पनि उसको मन शान्त र एकाग्र हुन सक्छ। - महत्वपूर्ण कुरा मूर्ति वा बाहिरी वस्तु होइन, भित्री श्रद्धाको शुद्धता र दृढता हो। यो श्लोकले हामीलाई कट्टरता (Fanaticism) त्यागेर सबैका आस्था र विश्वासको सम्मान गर्न सिकाउँछ। अरूको आस्थालाई खिल्ली उडाउनुको सट्टा, उसले आफ्नो विश्वासबाट सद्गुण र शान्ति प्राप्त गरोस् भन्ने उदार दृष्टिकोण राख्नु नै साँचो आध्यात्मिकता हो।