अध्याय 11 : विश्वरूपदर्शनयोग

अर्जुनले श्रीकृष्णसँग बितेका वर्षहरूको एक-एक क्षण सम्झनुहुन्छ— इन्द्रप्रस्थको राजदरबारमा सँगै घुम्दा, खाँदा, सुत्दा, कहिलेकाहीँ हाँसो-ठट्टामा श्रीकृष्णलाई जिस्क्याउँदा भएका भूलहरू अर्जुनको आँखा अगाडि नाच्छन्। "हे अच्युत! मैले साथी सम्झेर तपाईंसँग कति ठट्टा गरेँ, कति अगाडि हिँडेँ, कति अनादर गरेँ होला! तर आज म बुझ्दैछु तपाईं को हुनुहुन्छ। त्यसैले म दुवै हात जोडेर हजुरसँग आफ्ना सबै गल्तीहरूको क्षमा माग्दछु।" यो साँचो पश्चात्ताप र भक्तिको पराकाष्ठा हो।

मनुष्यबाट जानीनजानी धेरै भूलहरू हुन्छन्: - तर भूल हुनुभन्दा ठूलो कुरा त्यो भूललाई स्वीकार गर्न सक्नु हो। - जब मानिसले आफ्नो अहङ्कारलाई विसर्जन गरेर निष्कपट हृदयले क्षमा माग्छ, तब मनका सम्पूर्ण बोझहरू पखालिन्छन्। - अर्जुनको यो क्षमायाचनाले हामीलाई सिकाउँछ कि आफ्ना गल्तीहरूलाई नलुकाउनुहोस्; विनम्र भई क्षमा माग्नु नै आत्मशुद्धिको सबैभन्दा छोटो बाटो हो।