अध्याय 12 : भक्तियोग

ज्ञानमार्गमा साधक आफ्नै बलबुता, विवेक र ध्यानद्वारा अगाध समुद्र पौडिएर पार गर्न खोज्छ। तर भक्तियोगमा भक्तले भगवान्को शरण लिन्छ। श्रीकृष्ण यहाँ कुरुक्षेत्रको भूमिमा प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ— 'तेषामहं समुद्धर्ता'! "हे अर्जुन! जो ममा समर्पित छ, उसले समुद्र पौडिनु पर्दैन; म आफैँ जहाज बनेर आउँछु र उसलाई हात समातेर यो मृत्युमय संसार-सागरबाट सहजै पार गराउँछु।" यो भगवान्को आफ्ना शरणागत भक्तप्रतिको अटूट र व्यक्तिगत जिम्मेवारी हो।

जीवनको संघर्षमा जब हामी आफ्नै सानो क्षमतामा मात्र भर पर्छौं, तब हामी थाक्छौं: - संसार एउटा विशाल समुद्र जस्तो छ जहाँ सुख-दुःखका अग्ला-अग्ला छालहरू छन्। - तर जब हामी पूर्ण हृदयले परमात्मालाई आफ्नो जीवनको काँध सुम्पन्छौं, तब हामी एक्ला रहँदैनौं। - उद्धारकर्ता स्वयं हाम्रा साथमा हुनुहुन्छ। - 'नचिरात्' (अति चाँडै)— भगवान्ले आफ्नो भक्तलाई दुःखमा धेरै बेर छटपटाउन दिनुहुन्न; प्रेम र शरणागतिले चमत्कार ल्याउँछ।