अध्याय 3 : कर्मयोग

श्रीकृष्णले यहाँ मानिसको स्वार्थी प्रवृत्तिमाथि कडा प्रहार गर्नुभएको छ। हामी धर्तीबाट अन्न खान्छौं, सूर्यबाट प्रकाश लिन्छौं, नदीबाट जल पिउँछौं, र समाजका अनगिन्ती मानिसहरूको श्रमबाट उत्पादित कपडा, घर र सुविधाहरू उपभोग गर्छौं। तर यदि हामीले सोच्छौं कि "यो सब मेरो पैसाले किनेको हो, मेरो मात्र अधिकार हो, मैले कसैलाई केही दिनु पर्दैन"— भने हामी प्रकृतिका र समाजका महाचोर हौं! किनकि हामीले लिएका कुनै पनि कुरा हाम्रो आफ्नै उत्पादन होइन; त्यो ईश्वर र प्रकृतिको अनुग्रह हो। जसले केवल लिन जान्दछ तर समाज र प्रकृतिलाई कृतज्ञतापूर्वक केही पनि फिर्ता दिँदैन, ऊ आध्यात्मिक र नैतिक रूपमा चोर समान हुन्छ।

आजको आधुनिक उपभोक्तावादी संस्कृतिले मानिसलाई केवल "लिन" (Consume) मात्र सिकाएको छ। मानिसहरू प्रकृतिको दोहन गर्छन्, नदीहरूमा विष मिसाउँछन्, हावा प्रदूषित गर्छन्, र समाजबाट केवल फाइदा उठाउन खोज्छन्। परिणामस्वरूप: - जलवायु संकट (Climate Crisis) - मानसिक रिक्तता र डिप्रेसन - सम्बन्धहरूमा स्वार्थ र एक्लोपन यस श्लोकले हामीलाई सिकाउँछ कि जीवन 'ऋण' हो। हामी माता-पिताको ऋण, प्रकृतिको ऋण, र समाजको ऋणमा बाँचेका छौं। जबसम्म हामी सेवा, दान र परोपकारद्वारा त्यो ऋण चुक्ता गर्दैनौं, तबसम्म हाम्रो आत्मा कहिल्यै शान्त र तृप्त हुन सक्दैन।