अध्याय 7 : अक्षरब्रह्मयोग

यो सम्पूर्ण श्रीमद्भगवद्गीताको सर्वाधिक व्यावहारिक र अमर सूत्र हो। अर्जुनले सोच्न सक्थे: "यदि भगवान्‌को स्मरण गर्नु नै मोक्षको उपाय हो भने म धनुष-बाण फ्याँकेर कतै मन्दिर वा हिमालमा गएर जप गर्छु, युद्ध किन गर्ने?" श्रीकृष्ण तुरुन्तै अर्जुनको यो पलायनवादी सोचलाई रोक्नुहुन्छ: "होइन अर्जुन! भगवान्‌लाई सम्झनका लागि कर्तव्य त्याग्नु पर्दैन, र कर्तव्य गर्नका लागि भगवान्‌लाई बिर्सिनु पर्दैन। दुवैलाई एकसाथ लिएर हिँड— हातमा धनुष लिएर अधर्मविरुद्ध युद्ध लड, तर मनभित्र सधैँ मलाई स्मरण गर!"

आधुनिक मानिसको गुनासो हुन्छ: "मलाई ध्यान गर्न वा ईश्वर सम्झन समय नै छैन, अफिसको काम र परिवारको जिम्मेवारी यति धेरै छ!" - श्रीकृष्ण भन्नुहुन्छ: अध्यात्म कुनै छुट्टै समय निकालेर गर्ने काम होइन; यो त काम गर्ने तरिका हो। - एक सर्जनले अपरेसन गर्दा, विद्यार्थीले पढ्दा, वा इन्जिनियरले कोडिङ गर्दा— यदि उसले आफ्नो अहंकार त्यागेर "म यो काम सेवा र कर्तव्यका रूपमा गर्दैछु" भनी मनलाई पवित्र राख्छ भने, त्यो काम नै पूजा बन्दछ। बाहिर युद्ध (संघर्ष र मिहिनेत) चलिरहोस्, तर भित्र शान्तिको नदी बगिरहोस्। यही सन्तुलन नै साँचो कर्मयोग हो।