अध्याय 11 : विश्वरूपदर्शनयोग

अघिल्लो श्लोकमा नदीको उपमाले मृत्युको स्वाभाविक गति देखायो, तर यस श्लोकमा पतङ्ग (पुतली) को उपमाले मोह र अज्ञानवश विनाश रोज्ने मानिसहरूको हालत देखाउँछ। पुतली आगोको चमक देखेर मोहित हुन्छ र त्यही आगोमा हामफालेर भस्म हुन्छ। त्यसैगरी दुर्योधन र उनका सङ्गीहरू सत्ता, अहङ्कार र लोभको क्षणिक चमकमा मोहित भएर यो महाविनाशकारी युद्धतर्फ दौडिएका छन्। उनीहरूलाई थाहा छैन कि उनीहरूको यो अहङ्कारले उनीहरूलाई कालको मुखमा होमिरहेको छ।

आधुनिक जीवनमा पनि मानिसहरू पुतलीजस्तै क्षणिक सुख र आकर्षणको पछि दौडिन्छन्: - लागूऔषध, अनियन्त्रित वासना, लोभ, ईर्ष्या, वा अवैध धनको चकाचौंध देखेर मानिस आकर्षित हुन्छ। - तर त्यो चकाचौंध भित्र प्रज्वलित आगो हुन्छ, जसले उसको स्वास्थ्य, परिवार, सम्मान र जीवनलाई खरानी बनाइदिन्छ। - जबसम्म विवेकको आँखा खुल्दैन, तबसम्म मानिस आफ्नै विनाशको बाटोमा 'समृद्धवेगाः' (तीव्र वेगले) दौडिरहन्छ।